Ik meldde me op de wereld in een snikhete zomer, om kwart voor vier 's ochtends, in hartje Amsterdam. 
De vogeltjes kwetterde er flink op los en ik ademde het leven direct met volle teugen in en ... dat ben ik blijven doen.😍

Later als ik groot ben
Wat ik later worden wil weet ik nog steeds niet. Gelukkig kan ik ook zonder dat zijn wie ik ben en doen wat ik doe (en best een prettig leven leven ;) ). 

Ruzie met de Hoofdmeester
Op de lagere school verveelde ik me snel, stelde veel vragen, was kritisch en begreep er niets van dat het belangrijker was welk cijfer je haalde dan wat voor mens je was. In het laatste jaar vond er een ingrijpende gebeurtenis in mijn leven plaats en werd ik recalicitrant. In plaats van mij te steunen werd ik weggezet als lastig en kreeg het advies om naar de Huishoudschool te gaan. De hoofdmeester vond mij een dwarsligger. Hij had geprobeerd mijn nieuwsgierigheid en behoefte aan rechtvaardigheid op verschillende manieren de kop in te drukken. Dat was hem niet gelukt. Dit was zijn wraak.

de Vrije School
Mijn ouders waren gelukkig wijzer dan de hoofdmeester. Zij meldden me aan bij de Vrije School. Daar ben ik hen nog steeds super dankbaar voor. Het werden jaren van uitrazen, grenzen opzoeken, confrontaties aangaan, onderuit gaan en altijd weer een handje krijgen om op te krabbelen. Hier werd ik ongezien gesteund. Ik had een topper van een klasseleraar, die ik voor altijd in mijn hart heb gesloten.
Ik slorpte alles op, leefde mijn creativiteit uit tot ver in de wolken, zat (letterlijk) midden in de klas, deed alle facultatieve vakken en, ook al deed ik niks aan mijn huiswerk, haalde altijd goede cijfers. Rond mijn zestiende werd ik ter vergadering geroepen. Mijn ouders en docenten vonden het belangrijk dat ik niet alleen maar lol maakte, maar ook mijn kansen en talenten ten volle zou benutten. In dit gesprek werd ik aangespoord serieus naar mijn toekomst te kijken. Werd het niet tijd om meer inzet te tonen en wat minder te zitten tekenen (mijn lust!), lanterfanten, keten, kletsen, spijbelen, roken, drinken, blowen?

oefentherapie-Mensendieck
Ik besloot dat ze een punt hadden. Vanaf dat moment ben ik serieus aan de bak gegaan met als resultaat een gedegen eindwerkstuk, een mooi Havo-diploma en toelatingstrajecten voor zowel de Rietveldacademie als voor de opleiding tot oefentherapeut-Mensendieck. Die laatste ben ik gaan doen. Gedreven door de behoefte om de wereld mooier te maken voor hen die dat kunnen gebruiken. De hoofdmeester heeft trouwens ooit zijn excuses aangeboden... aan mijn ouders.

Knock Out
Na mijn opleiding voerde ik jarenlang een praktijk in het centrum van Haarlem. Daarnaast gaf ik gastlessen op de Hoge School van Amsterdam, deed commissie- en bestuurswerk, begeleidde stagiaires, nam examens af, zat aan de onderhandeltafel met grote zorgverzekeraars en deed alle aanvullende opleidingen die maar denkbaar waren.
Ik had het heerlijk zo midden in de stad met een enorm netwerk, mijn 'eigen' tafeltje in het restaurant om de hoek en altijd wel iets te beleven. Gouden jaren waren het. Totdat ik door een volgende ingrijpende gebeurtenis met een mokerslag knock out ging. Er waren tijden dat ik niet eens meer wist hoe ik bij de supermarkt moest komen.

Orde en wanorde
Ik ging in psychotherapie, schoolde mezelf tegelijkertijd om tot (creatief) loopbaancoach en ontdekte het schilderen als uitlaatklep. Ik verkocht de praktijk en mijn grachtenpandje. Het was te confronterend om te blijven, vanwege het geweld en de ellende die ik er te verduren had gehad. Ik verhuisde naar een rustige plek in Amersfoort en dat is nog steeds mijn 'sacred space'. Met kwetterende vogeltjes én een atelier in de tuin.

Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik weet nog niet of ik het kan
Vanuit Amersfoort verdiende ik een flink aantal jaar mijn brood met feelance klussen als coach & trainer en maakte toen de stap naar beleidswerk in loondienst. Mijn vrienden dachten dat dat niets voor mij zou zijn, zelf wilde ik het wel eens meemaken en inmiddels werk ik meestal hybride (deels in loondienst, deels als zelfstandig professional). 
Waar ik in ieder geval altijd voor zorg is dat ik voldoende tijd heb voor het ontluchten van mijn creatieve brein. 

Nu
Op dit moment schrijf ik aan mijn eerste roman en iedere dag wel een schetsje in #033woorden, verzorg workshops 'Schrijf het in 033 woorden', schilder in mijn atelier zodra het even kan, organiseer InspiratieSessies voor bedrijven en werk in loondienst als projectmanager & opleider. Ik noem mezelf multipotentialista naar de TedTalk van Emilie Wapnick, want echt, daarmee ging een wereld voor me open. 

Next
Wat er next komt weten we nooit, maar ik ben van plan om mij vanaf zomer 2026 voltijd op mijn kunstenaarschap te richten. Want dát heb ik echt nog nooit gedaan ...

Zon
Ik ben een (letterlijk & figuurlijk) opgeruimd mens en heb een zonnig humeur. Niet voor niets noemen mensen mij Sunshine. 

Enthousiasme
Alles wat ik doe, doe ik vol enthousiasme. Als ik dat niet voel, dan ga ik iets anders doen. Simpel.

Energie
Ik ben een vroege vogel en kwetter al voordat mijn ogen open zijn. 

Vrijheid
Mijn grootste goed is mijn vrijheid. In werk, in relaties, vriendschappen, zelfs in familieverband. 
Eén van de dingen die me stoort in onze maatschappij is dat vrouwen nog steeds beknot worden in die vrijheid. We kunnen niet zonder risico alleen over straat en worden nog al eens voor h03r uitgemaakt als we een gezonde s3ksuele moraal hebben. Daar baal ik van, ben ik boos over en dus voer ik strijd, als Dolle Mina, binnen de politiek en als kunstenaar. Er is nog een wereld te winnen voor vrouwen. Daar zet ik me heel graag voor in.

En zolang ik iets te doen heb, gaat het goed met me, dus zo keep ik the energy high!

Met bevlogen groet,
Sandra ♥

Verandermanagement, Gedragspsychologie, Psychologie & Gezondheid,
Opleiding tot Zen-coach, Opleiding tot loopbaancoach & counsellor
Wmo-consulent, Docentenopleiding
oefentherapie-Mensendieck, Psychosomatische therapie, Bedrijfsoefentherapie
Strategisch Gezondheidsmanagement, Projectmanagement
fotografie, tekenen & schilderen, percussie & Spaans